Evlerdenbiri

    Uzun hikayeler kimi zaman hiçbir cümle ile anlatılamaz ve babam benim bu hayatta sahip olduğum en güzel hikaye... varlığın için her gün teşekkür ediyorum hayatıma...  Bu ince sızı senin için;                      ...               Şimdi gel tut ellerimden aynı çocukluğumdaki gibi ... Kim bilir tekrar gideriz o parka ve sen yine beni sallarsın aynı salıncakta .... Düştüğümde  ilk sığındığım yer gölgen bilirim . Çünkü bugüne de yarına da senin gölgen yeter bilirim .  Şimdi gel oturt beni kucağına, bilip bilmediğim bir sürü hikayeler anlat içinde kahramanı sen olan ... Şimdi okşa saçımı kırmadan kırılmadan,  Korkmadan sığındığım liman... İlk bez bebeğimin en yakın arkadaşı da sendin, İlk kum torbasını duvara asanda sen. Çünkü yaşayarak öğreniriz bunu sen hep bilir, bize öğretirsin ...  İyisinde de kötüsünde de sırtımızdaki el hep senin elin.  Yokuş aşa...

K imi zaman kendimizi koca rengarenk bir denizin içinde yüzen ama bir nevi fanusa saklanmış nadide bir balık gibi hissetmez miyiz? Hayat bize kimi zaman o saklandığımız fanusun içinden çıkıp , kimsesizlik ile boy ölçüştüğümüz ,yeni bir kimlik arayışında olup rengarenk bir balık olmayı öğretir. Akvaryumumun değiştiği bugünlerde kendimi sorguladığım bir yazı olacak sanırım çünkü yıllar önceki bir arkadaşıma karaladığım bir yaprak bugün gözüme ilişti .Yaprakta yazanlar beni şaşırtmadı fakat eski bir arkadaşıma rastlamış kadar mahzun ve merak içindeyim .O günlerden bugüne pek çok şey değişmiş. Tanıyanlar tanır bugün bu kadar yabancı ve ürkek değilim. O günde hayata dair söyleyecek şeylerim varmış bugün de olduğu gibi ...   Sanırım değişmeyecek yegane şey hayatın öğreticiliği ve benim hala vazgeçmeden öğrencisi oluşum...                                                 ...