BEYAZ ÇARŞAF
Uzun bir bekleşin ardından kilitli kapıların açılma sırasının bana geldiğini fark ettim. Buraya her geldiğimde vücudumun heyecandan çok korkudan ve ürpertiden titrediğini fark ederdim ama bu sefer içeride beni neyin beklediğinden habersiz bir şekilde buz gibi duvarların içinden önümdeki hasta bakıcısı ile birlikte ilerlemeye başladım. Aslında korkmam anlamsızdı ama karşı koyamıyordum 2015 senesinden beri buraya düzenli olarak geliyor ve herkes tarafından terk edilmiş bu isimsiz kadına yoldaşlık ediyordum bu durum bana insan olduğumu hatırlatıyor ve dünyaya olan bakış açımı yeniliyordu. Beni diğerlerinden farklı dinliyordu. Her gelişimde onu daha güzel ve daha sakin buluyordum anlamadığım şu bu hanenin içindekiler beyaz ile nasıl iyileşiyordu beyazlığın derinliği onları nasıl daha da deli etmiyordu. 215 numaralı odanın önüne geldik tek başıma içeri girmek istediğimi söyledim ve derin bir nefes alıp içeri girdim. Yıllardır beni oturarak karşılayan bugün beni bir mektupl...