Mevsimlerin Adaşı
Şimdi sen benim için beşinci mevsimsin … Ayazında kışın, yüzüme portakal bahçesinden esipte vuran küçük bir tebessüm gibisin.. Kasıp kavuran güneşin çatında, bütün karanlık zerafetin altında,ayaklarıma deyen kum taneleri arasında,bedenime dokunan ay ışığı gibisin … Kiraz bahçeleri üzerimi kirletebilir bütün bir yorgunluğun ve yıpranmışlığın içinde sen benim usulsuzca belki de çırılçıplak altında dinlendiğim vahada varlık gibisin … Dilim damağım kurumuş belki de yorgun düşerim birazdan , Sen şimdi dilime son damlası değen şol cennet ırmağında bir tane gibisin. Okudukça kaf dağında hissi geliyor değil mi ? Yokluğun içinde ki bir fanusta,süper kahramanların çalıştığı dünya sadece … Belki de huzursuzlıkların anlık bittiği bir dünya… Ya da koca bir yalnızlığın içinde ki , sokaktaki kedi kadar yalnız ve kimsesiz olduğum anda dahi… Ellerinle derme çatma sonsuz olan bir huzurun içindeyim...