KARŞI KOLTUK

-

Nefes borumuzdan içeri aldığımız her milim rengarenk bilirim ama ölümün kaç rengi var bilmiyorum…

 Her gidişte göz kapaklarındaki çöküş, ortadan ikiye ayrılmış yorgun ve bir o kadar da ruhunu kırık uçlarında yaşatan bir günde aklaşan saçlar, ojesiz ve çelimsiz tırnaklar. Küçük bir tebessüm ile bile sızlanan şakaklar…

Kendini iyi hissettirecek her şeyden sıyrılış…

Uzun süre böyle gidecek sanırım, bugünden önce gri sandığımız bütün bir hayat gri sandığımızdan daha da pembe…

Patlamış ve sönmüş bir volkan gibi ya da gelgitli bir okyanusun karaya vurduğu tonlarca balık gibi bir zaman parçası.

Var olmak istemediğimiz bütün zaman bizi daha da yaşatıyormuşçasına vücudumuzda ruhsuz bir kuruluk içimizde küçük kurtçuklar…

Kızarmış göz bebekleri, ışığa dahi hassasiyeti düşmüş sanırım görmekte olmaktan bile yoksun.

Her dakikasında gidişi hatırlatan kamaşan avuç içleri, bütün teni çekilircesine belki de kesmeyen bir bıçak ile derisi süzülürcesine hissiz ama bir o kadar acı dolu.

Ne kadar sürer bu yok olmuş yaşama hissi hiç bilemem.

Sanırım bu bizim içinde bir kısım yok oluş belirtisi…

Öylesine çok üç nokta kullanıyorum ki…

Şimdi inanmasak ta ya da alnımızı seccadeden kaldırmasak da, bir yalvarma, bir feryat hali ruhumuzdaki…

Dileniyoruz, su dilenir gibi, meme bekleyen bir bebek gibi…

Dileniyoruz.

İçimizi kasıp kavuran, yazımızı kış eden hem de çırılçıplak bu duygu için merhamet dileniyoruz.

Bütün hatıralarımıza ruhsuzluk diliyoruz.

Ete kemiğe bürünmüş bu dünyada kimi zaman, bir gidişten sonra yedi yaşında olsan dahi her şeyi yaşamışçasına ve zaman orda durmuşçasına kuru ve çok kuru dudaklarımız ile dileniyoruz.

                                                                                                                        

                                                                                                                          İ.G

                                                                                                               

  NOT:Gözlem üzerine yazılmıştır.                                                                                    

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Mevsimlerin Adaşı

-
  Şimdi sen benim için beşinci mevsimsin … Ayazında kışın, yüzüme portakal bahçesinden  esipte  vuran küçük bir  tebessüm gibisin.. Kasıp kavuran güneşin çatında, bütün karanlık  zerafetin  altında,ayaklarıma  deyen  kum taneleri arasında,bedenime dokunan ay ışığı gibisin … Kiraz bahçeleri üzerimi kirletebilir bütün bir yorgunluğun ve yıpranmışlığın içinde sen benim  usulsuzca  belki de çırılçıplak altında dinlendiğim  vahada varlık gibisin … Dilim damağım kurumuş belki de yorgun düşerim birazdan , Sen şimdi dilime son damlası değen  şol  cennet ırmağında bir tane gibisin. Okudukça  kaf  dağında hissi geliyor değil mi ? Yokluğun içinde ki bir fanusta,süper kahramanların çalıştığı dünya sadece … Belki de  huzursuzlıkların  anlık bittiği bir dünya… Ya da koca bir yalnızlığın içinde ki , sokaktaki kedi kadar yalnız ve kimsesiz olduğum anda dahi… Ellerinle  derme çatma sonsuz olan bir huzurun içindeyim...
Devamı

REENKARNE MEMLEKET

-
                                           Biz hiç sevmedik ölmeyi, Bütün ruhumuz ile yarın yaşayacağımızı bilsek bile,   Bu fani bedeni toprağa hediye etmeyi… Habersiz aldı bizden sevdiklerimizi, Bilmediğimiz hiç sarılmadığımız kardeşlerimizi, Kimisi doğal afet dedi Kimisi ihmal. Hiç ölüm,ölü ile seviştiği için ağlar mı? O gece ölümün çığlığı ile kızılca kıyamet vardı. Ben bilirim ateş düştüğü yeri yakar, Ben bilirim şimdi yangın yeri bütün memleketim… Selam olsun betonda açan çiçeklere Hayat var diye çığlık atan nesillere, Hepsi şimdi nefes oldular başka mevsimlerde… Su yok. Nan yok. Bir biz varız prangalar ile birbirine bağlı, Bir biz varız bütünleşince sesimiz marş olan, feryat olan… Biz varız, bu güzelim memlekette doğmayan kardeşime, kızıma ...
Devamı