MERHABALAR

-




Merhabalar
Nasıl anlatayım bilmiyorum ama izlediğim ,duyduğum ,okuduğum çoğu şey beni tek bir adrese çıkardı...
Ve buradayım yapabildiğim en iyi şeyi yap !
Daha doğrusu yapmak istediğin şeyin de en iyisini yap !
Amacım en iyi olmak değil.
Asla yanlış anlaşılsın istemem ama kendi kanatları ile uçmak isteyen gillerden olmayı gaye edinerek buralarda uçalım ve şimdilik kendimce en iyi yapabildiğim şeyleri burada paylaşmak,sizlere anlatmak istedim .
Her neyse birlikte keşfedelim istiyorum
Ne yapıp ne yapamıyoruz diye ....
   İzlediğim onlarca  filmlerden okuduğum kitaplarda şahit olduğum her birinde karakterler sonunda güçlüyü oynuyordu .Kaybediyor yada kazanıyordu ama vardı ve varlığını kabul ettiriyordu.
Bizler oyunun içindeysek ve eğer oynamamız gerekiyorsa sahne bizim gösterelim kendimizi ...
En önemlisi şu " hayatta elde edeceğimiz bir sürü şey var örneğin dolaplarda bizi güzel gösterecek kıyafetler,  ufkumuzu aşacak kitaplar, dilediğimizi satın aldıracak belki de su üzerinden uçak kaldıracak kadar paralar ve belki de bir dilim ekmeğe muhtaç edecek fakirlikler. Dünya da çoğu  şeyi elde edebiliriz  yada kaybedebiliriz ama herkesin ortak noktası ölümün çaresi bulunmadı ...
 Okuduğum bir biyografide kanser hastası bir siyahi kadın yıllarca verdiği "kabul görme mücadelesini" şöyle bitirdi :
" ölüme çare yok bütün paramı versem bunu yapamam , ama ya ölümden sonra nasıl hatırlanacağını ve nasıl bedensiz yaşatılacağımı ben yaşarken gösterebilirim. Bu yüzden mücadele ediyorum ve edeceğim "
İlham kaynağı olan bir sürü kadın gibi işte...
İlerde nasıl anılmak istediğimizi bizler belirleyebiliriz yeter ki ne istediğimizi bilelim ve çalışalım .
Ben biliyorum ve bu yüzden yazıyorum ..
Yazdıklarım  " evlerden birinde" ev sahipleri ile buluşsun istiyorum  .


 Saygılar  evlerden biri .

Yorumlar

  1. Unknown3 Mayıs 2020 13:20

    Yazı bile icat edilmemişken insanlık iz bırakma gayretinde oldu. Bugün adlarını bilmediğimiz ne yaşadıklarini hayal edemediğimiz o iz bırakanlar bizlere evlerinin kapılarını açtı. Takip etmek isteyenler için bir iz yeterlidir..

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Mevsimlerin Adaşı

-
  Şimdi sen benim için beşinci mevsimsin … Ayazında kışın, yüzüme portakal bahçesinden  esipte  vuran küçük bir  tebessüm gibisin.. Kasıp kavuran güneşin çatında, bütün karanlık  zerafetin  altında,ayaklarıma  deyen  kum taneleri arasında,bedenime dokunan ay ışığı gibisin … Kiraz bahçeleri üzerimi kirletebilir bütün bir yorgunluğun ve yıpranmışlığın içinde sen benim  usulsuzca  belki de çırılçıplak altında dinlendiğim  vahada varlık gibisin … Dilim damağım kurumuş belki de yorgun düşerim birazdan , Sen şimdi dilime son damlası değen  şol  cennet ırmağında bir tane gibisin. Okudukça  kaf  dağında hissi geliyor değil mi ? Yokluğun içinde ki bir fanusta,süper kahramanların çalıştığı dünya sadece … Belki de  huzursuzlıkların  anlık bittiği bir dünya… Ya da koca bir yalnızlığın içinde ki , sokaktaki kedi kadar yalnız ve kimsesiz olduğum anda dahi… Ellerinle  derme çatma sonsuz olan bir huzurun içindeyim...
Devamı

REENKARNE MEMLEKET

-
                                           Biz hiç sevmedik ölmeyi, Bütün ruhumuz ile yarın yaşayacağımızı bilsek bile,   Bu fani bedeni toprağa hediye etmeyi… Habersiz aldı bizden sevdiklerimizi, Bilmediğimiz hiç sarılmadığımız kardeşlerimizi, Kimisi doğal afet dedi Kimisi ihmal. Hiç ölüm,ölü ile seviştiği için ağlar mı? O gece ölümün çığlığı ile kızılca kıyamet vardı. Ben bilirim ateş düştüğü yeri yakar, Ben bilirim şimdi yangın yeri bütün memleketim… Selam olsun betonda açan çiçeklere Hayat var diye çığlık atan nesillere, Hepsi şimdi nefes oldular başka mevsimlerde… Su yok. Nan yok. Bir biz varız prangalar ile birbirine bağlı, Bir biz varız bütünleşince sesimiz marş olan, feryat olan… Biz varız, bu güzelim memlekette doğmayan kardeşime, kızıma ...
Devamı

KARŞI KOLTUK

-
Nefes borumuzdan içeri aldığımız her milim rengarenk bilirim ama ölümün kaç rengi var bilmiyorum…   Her gidişte göz kapaklarındaki çöküş, ortadan ikiye ayrılmış yorgun ve bir o kadar da ruhunu kırık uçlarında yaşatan bir günde aklaşan saçlar, ojesiz ve çelimsiz tırnaklar. Küçük bir tebessüm ile bile sızlanan şakaklar… Kendini iyi hissettirecek her şeyden sıyrılış… Uzun süre böyle gidecek sanırım, bugünden önce gri sandığımız bütün bir hayat gri sandığımızdan daha da pembe… Patlamış ve sönmüş bir volkan gibi ya da gelgitli bir okyanusun karaya vurduğu tonlarca balık gibi bir zaman parçası. Var olmak istemediğimiz bütün zaman bizi daha da yaşatıyormuşçasına vücudumuzda ruhsuz bir kuruluk içimizde küçük kurtçuklar… Kızarmış göz bebekleri, ışığa dahi hassasiyeti düşmüş sanırım görmekte olmaktan bile yoksun. Her dakikasında gidişi hatırlatan kamaşan avuç içleri, bütün teni çekilircesine belki de kesmeyen bir bıçak ile derisi süzülürcesine hissiz ama bir o kadar acı dolu. ...
Devamı