TAHTAKURULU PENCERE VE BEN

-


Ateşler içinde yanışımı bir kenara bırakıp is ve rutubet kokan evimden içeri girdim. İki yataklı odamda her zamanki gibi tek başımaydım aslında bu durum artık bende bir alışkanlık halini almaya başlamıştı. Gün boyunca işe yarayabildiğimi düşündüğüm bütün işleri yapıp kendimi gecenin koynuna bırakmayı çok sevmeye başlamıştım. Yalnız başıma şu tahtakurulu penceremden gökyüzüne doğru hayaller kurmaya alışıyordum.

Düşünülenin aksine rutubet kokusu beni hasta etmiyor aksine iyi hissettiriyordu. Yaşayabildiklerimi ve daha çok yaşayamadıklarımı bu koku ile hissedip küçüklüğümü anımsayabiliyordum. Belki çok yorgundum ama hayal etmekten, ufkumda kelimelerden yeni dünyalar kurmaktan kendimi alamıyordum. Eminim ki Çin devrimi önderi Mao Zedong’un ‘’kalbinde ülkeni yaşatırken ufkunda dünya olsun’’ cümlesi yalnızca benim gibi karaladığı kâğıdı, boş duran midesini ve düşlerinde ismini koyamadığı sevdasını hayal eden biri için değil de 1934 yılında onunla birlikte Jiangci'den uzun yürüyüşe yola çıkan Çin halkını esaretten kurtarmak için  canını başını yola koyan 100 bin yoldaş için söylemişti ama aklımdan bu cümlenin bende oluşturduğu yegâne gayeyi çıkartamıyordum. Ben yine hayallere dalarken karıncalanan televizyonumdan gelen sesler kulaklarımı çınlatıyor ve yorgun bedenim ateşler içinde yanıyordu. Sahi Mao ile yoldaşlar gibi bizde de kalbinde ülkesini yaşatanlar varsa televizyondan çıkan sesler açlıktan kaç ölüm haberini anlatıyordu.

Ateşlenen yüzümün artık bütün bir bedenimde olduğunu anladım ah ülkem yine kurtulamadım yalnızca seni düşünmekten başımda bir sevda hem de daha bir sağlam evim yokken…

Derken ve derken dizeler döküldü boş kâğıdımın üzerine kuru bir tahta kalemden.

‘’Şimdi gece sarıyor her yanımı,

Gözlerim açık ama gök karanlık

      Ah ah (ağrılı bir iç çekiş)

Bak bir ay doğuyor sanki tahtakurulu penceremden içeri…

Şimdi kulaklarımdan siliniyor,

Akan tavanımın demir kovaya vuran sesi.

Masamdaki son kalan kuru ekmeğim yumuşuyor.

Ah ah

Bir ay doğuyor içeri ve ben kızılcıklar içinde yanıyorum.

Ah ah ( şaşkın bir ifade)

Sen,

Sen evimdesin!

Terli ellerim ve ıslak gözlerim

İle düşler içindeyim.

Evim bütünlüğü ile senin içinde.

Evim, evime hoş geldin.’’     

                                                                                                                                                                                                İ.G.


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Mevsimlerin Adaşı

-
  Şimdi sen benim için beşinci mevsimsin … Ayazında kışın, yüzüme portakal bahçesinden  esipte  vuran küçük bir  tebessüm gibisin.. Kasıp kavuran güneşin çatında, bütün karanlık  zerafetin  altında,ayaklarıma  deyen  kum taneleri arasında,bedenime dokunan ay ışığı gibisin … Kiraz bahçeleri üzerimi kirletebilir bütün bir yorgunluğun ve yıpranmışlığın içinde sen benim  usulsuzca  belki de çırılçıplak altında dinlendiğim  vahada varlık gibisin … Dilim damağım kurumuş belki de yorgun düşerim birazdan , Sen şimdi dilime son damlası değen  şol  cennet ırmağında bir tane gibisin. Okudukça  kaf  dağında hissi geliyor değil mi ? Yokluğun içinde ki bir fanusta,süper kahramanların çalıştığı dünya sadece … Belki de  huzursuzlıkların  anlık bittiği bir dünya… Ya da koca bir yalnızlığın içinde ki , sokaktaki kedi kadar yalnız ve kimsesiz olduğum anda dahi… Ellerinle  derme çatma sonsuz olan bir huzurun içindeyim...
Devamı

REENKARNE MEMLEKET

-
                                           Biz hiç sevmedik ölmeyi, Bütün ruhumuz ile yarın yaşayacağımızı bilsek bile,   Bu fani bedeni toprağa hediye etmeyi… Habersiz aldı bizden sevdiklerimizi, Bilmediğimiz hiç sarılmadığımız kardeşlerimizi, Kimisi doğal afet dedi Kimisi ihmal. Hiç ölüm,ölü ile seviştiği için ağlar mı? O gece ölümün çığlığı ile kızılca kıyamet vardı. Ben bilirim ateş düştüğü yeri yakar, Ben bilirim şimdi yangın yeri bütün memleketim… Selam olsun betonda açan çiçeklere Hayat var diye çığlık atan nesillere, Hepsi şimdi nefes oldular başka mevsimlerde… Su yok. Nan yok. Bir biz varız prangalar ile birbirine bağlı, Bir biz varız bütünleşince sesimiz marş olan, feryat olan… Biz varız, bu güzelim memlekette doğmayan kardeşime, kızıma ...
Devamı

KARŞI KOLTUK

-
Nefes borumuzdan içeri aldığımız her milim rengarenk bilirim ama ölümün kaç rengi var bilmiyorum…   Her gidişte göz kapaklarındaki çöküş, ortadan ikiye ayrılmış yorgun ve bir o kadar da ruhunu kırık uçlarında yaşatan bir günde aklaşan saçlar, ojesiz ve çelimsiz tırnaklar. Küçük bir tebessüm ile bile sızlanan şakaklar… Kendini iyi hissettirecek her şeyden sıyrılış… Uzun süre böyle gidecek sanırım, bugünden önce gri sandığımız bütün bir hayat gri sandığımızdan daha da pembe… Patlamış ve sönmüş bir volkan gibi ya da gelgitli bir okyanusun karaya vurduğu tonlarca balık gibi bir zaman parçası. Var olmak istemediğimiz bütün zaman bizi daha da yaşatıyormuşçasına vücudumuzda ruhsuz bir kuruluk içimizde küçük kurtçuklar… Kızarmış göz bebekleri, ışığa dahi hassasiyeti düşmüş sanırım görmekte olmaktan bile yoksun. Her dakikasında gidişi hatırlatan kamaşan avuç içleri, bütün teni çekilircesine belki de kesmeyen bir bıçak ile derisi süzülürcesine hissiz ama bir o kadar acı dolu. ...
Devamı