ZEYNEP ŞENPINAR VE NİCESİNE

-

Her sokağını ezbere bildiğim, nice umutlar ve nice hayaller beslediğimiz sokaklar geçtiğimiz günlerde bir acıya şahit oldu. Öyle bir acı ki televizyon haberlerinde duyduğumuz da genellikle çoğumuzun ‘’neden aynı evdeler, annesi neden izin vermiş, karantina var orada ne işi var? kim bilir ne yaptı da çıldırttı adamı, bu devirde güven olmaz kimseye…’’ ve daha nice benzeri cümle kurduğumuz haddimiz olmadan ahkam kestiğimiz bir haber.

 ZEYNEP ŞENPINAR sevildiğini zannettiği bir adam tarafından, aşka tanık olmuş bir şehirde öldürüldü ve beraberinde nice bir nesli, çok güzel umutlarını ve kimileri için güneşi götürdü.

Ateşli çemberlerden geçtiğimiz bu günlerde, ZEYNEP ŞENPINAR ve nicesi gibi olmamak için yaşıyoruz.

 

Gökyüzünde garip bir sis

İçim yanık, içim iz,

Oysaki aylardan bahardı.

Üstadım öyle söyledi.

Ben de inandım,

Sormadım, sorgulamadım…

Ne yaptıysa yargılamadım…

Gökyüzünde garip bir yağmur

İçi su dışı akvaryum.

İçi ölü balık dışardan cam fanus, süs bebek.

Üstat onlar yaşıyor dedi,

Uçuşan ölü ruhları görmezden geldi,

Ben de inandım

Hep inandım,

Sevdim

Ve kandım.

Çünkü canlı ve kanlıydım.

Yalandı…

Gözüm kördü, söylediklerini hep sevgiden sandım.

Gökyüzünde çilekeş bir gürültü,

Alt katta bir adam bir kadını öldürdü!

Üstat ‘’sevgiden bağırdı kadın’ ’dedi.

Oysa sevgiden daha çok gülünmez miydi?

                          Ben yine inandım!

Evin önünde yeşil bir araç…

Üst kattaki kadın beyazlar içinde,

Üstat’’ kadın çok mutlu bak, beyazlar içinde

Belki de üstündeki çiçekten bir elbise’’

Kadın, kefen içinde…

  Başucunda bağrışan yaşlı teyze!

Üstat ‘’ annesi gelin verdi’’ dedi.

Annesi feryat ediyordu ‘’kızım öldü ‘’diye

Üstat ‘’yaşıyor,gidiyor işte beyazlar içinde mutlu ‘’

 Ölü kadına,

Ben yine inandım.

Çünkü ben de üstadı sevdim, ben de aldandım.

Kadın öldü!

Ben uyudum, sevildim sandım

25’nde kadın öldü,

Beraberinde umutlarını, koca bir nesli götürdü.

Ben ise sorgulamadan ona kanmadım,

Büyüdüm, gülmekten çok ağladığım gün

Acılarım

Zeynep ile Özge ile Emine ve çoğu ile o gün tanıştı.

                     Üstat ‘’çok sevdim’’ dedi

Ben ise ‘’ sevgim, varlığımdan daha ulvi değil ‘’dedim.

Üstat artık üstat değildi.

Ben, kendimde, ayaklarım yerde

Biraz ürkek çokça umutlu

Sırtımda kendi elim,

Dayandığım omuz benim!

Yeni bir yola değindim. 

                                    İ.G


Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Mevsimlerin Adaşı

-
  Şimdi sen benim için beşinci mevsimsin … Ayazında kışın, yüzüme portakal bahçesinden  esipte  vuran küçük bir  tebessüm gibisin.. Kasıp kavuran güneşin çatında, bütün karanlık  zerafetin  altında,ayaklarıma  deyen  kum taneleri arasında,bedenime dokunan ay ışığı gibisin … Kiraz bahçeleri üzerimi kirletebilir bütün bir yorgunluğun ve yıpranmışlığın içinde sen benim  usulsuzca  belki de çırılçıplak altında dinlendiğim  vahada varlık gibisin … Dilim damağım kurumuş belki de yorgun düşerim birazdan , Sen şimdi dilime son damlası değen  şol  cennet ırmağında bir tane gibisin. Okudukça  kaf  dağında hissi geliyor değil mi ? Yokluğun içinde ki bir fanusta,süper kahramanların çalıştığı dünya sadece … Belki de  huzursuzlıkların  anlık bittiği bir dünya… Ya da koca bir yalnızlığın içinde ki , sokaktaki kedi kadar yalnız ve kimsesiz olduğum anda dahi… Ellerinle  derme çatma sonsuz olan bir huzurun içindeyim...
Devamı

REENKARNE MEMLEKET

-
                                           Biz hiç sevmedik ölmeyi, Bütün ruhumuz ile yarın yaşayacağımızı bilsek bile,   Bu fani bedeni toprağa hediye etmeyi… Habersiz aldı bizden sevdiklerimizi, Bilmediğimiz hiç sarılmadığımız kardeşlerimizi, Kimisi doğal afet dedi Kimisi ihmal. Hiç ölüm,ölü ile seviştiği için ağlar mı? O gece ölümün çığlığı ile kızılca kıyamet vardı. Ben bilirim ateş düştüğü yeri yakar, Ben bilirim şimdi yangın yeri bütün memleketim… Selam olsun betonda açan çiçeklere Hayat var diye çığlık atan nesillere, Hepsi şimdi nefes oldular başka mevsimlerde… Su yok. Nan yok. Bir biz varız prangalar ile birbirine bağlı, Bir biz varız bütünleşince sesimiz marş olan, feryat olan… Biz varız, bu güzelim memlekette doğmayan kardeşime, kızıma ...
Devamı

KARŞI KOLTUK

-
Nefes borumuzdan içeri aldığımız her milim rengarenk bilirim ama ölümün kaç rengi var bilmiyorum…   Her gidişte göz kapaklarındaki çöküş, ortadan ikiye ayrılmış yorgun ve bir o kadar da ruhunu kırık uçlarında yaşatan bir günde aklaşan saçlar, ojesiz ve çelimsiz tırnaklar. Küçük bir tebessüm ile bile sızlanan şakaklar… Kendini iyi hissettirecek her şeyden sıyrılış… Uzun süre böyle gidecek sanırım, bugünden önce gri sandığımız bütün bir hayat gri sandığımızdan daha da pembe… Patlamış ve sönmüş bir volkan gibi ya da gelgitli bir okyanusun karaya vurduğu tonlarca balık gibi bir zaman parçası. Var olmak istemediğimiz bütün zaman bizi daha da yaşatıyormuşçasına vücudumuzda ruhsuz bir kuruluk içimizde küçük kurtçuklar… Kızarmış göz bebekleri, ışığa dahi hassasiyeti düşmüş sanırım görmekte olmaktan bile yoksun. Her dakikasında gidişi hatırlatan kamaşan avuç içleri, bütün teni çekilircesine belki de kesmeyen bir bıçak ile derisi süzülürcesine hissiz ama bir o kadar acı dolu. ...
Devamı