BİR ZAMANLAR

-
Kimi zaman kendimizi koca rengarenk bir denizin içinde yüzen ama bir nevi fanusa saklanmış nadide bir balık gibi hissetmez miyiz? Hayat bize kimi zaman o saklandığımız fanusun içinden çıkıp , kimsesizlik ile boy ölçüştüğümüz ,yeni bir kimlik arayışında olup rengarenk bir balık olmayı öğretir. Akvaryumumun değiştiği bugünlerde kendimi sorguladığım bir yazı olacak sanırım çünkü yıllar önceki bir arkadaşıma karaladığım bir yaprak bugün gözüme ilişti .Yaprakta yazanlar beni şaşırtmadı fakat eski bir arkadaşıma rastlamış kadar mahzun ve merak içindeyim .O günlerden bugüne pek çok şey değişmiş. Tanıyanlar tanır bugün bu kadar yabancı ve ürkek değilim. O günde hayata dair söyleyecek şeylerim varmış bugün de olduğu gibi ...
 Sanırım değişmeyecek yegane şey hayatın öğreticiliği ve benim hala vazgeçmeden öğrencisi oluşum...
                                                                                                                                                                                                                                               
                                                                                                            19.04.2016
'' Hayat insana dik yokuştan yuvarlanmayı ama bir türlü o dik yokuşu düz çıkamamayı öğretir.
   Hayat bize asfalt yolda ,bayramlık kıyafetlerimiz ile tepetaklak olmayı öğretir.
   Nesiller boyu insanlık hep yeni şeyler öğrenir lakin en acıyı da,sevinci de, en hakikati de en yakınından öğrenir.
  Milim milim biriken göz yaşlarını bir su bardağı gibi dökmeyi de öğretir.
  Hayat bize kalabalığın içindeki yalnızlığı, suyun içindeki berraklığı, bir odanın içinde yanan lambanın pürüzsüzlüğünü öğretir.
  Hayat bize hep en acısını yaşayarak öğretir.
  En iyisini değil ama en kötüsünü hep başına çalarak öğretir.
  

Hayattan ne kaptığın hep senin elindedir.
En güzel mutluluğu avuç içlerinde görürken, o mutluluğun kapısından dahi geçmediğini daima hatırlatarak gösterir.
Yarım yamalak ömürlerin içinde ,Fİ tarihinde kalmış düşlerin yeni baştan yeşerdiğini kimi zaman apartmanın son katından aşağı sarkarken öğretir...
Kaybolan ümitlerin tekrardan yeşereceğini kışın ortasında açan zambaktan öğretir.
En kıymetlim dediğini , seninle sınayarak aslında o olmadığını öğretir.
 

Küçük bir kız çocuğu iken ellerin belki ekmek tutmaz, kalem bilmez iken bir buse ile kadın olmayı öğretir.
Hayat bize inandıklarımız için yaşamayı öğretirken, içimizde büyüttüklerimizden vazgeçmeyi öğretir.
Kimi zaman hayat, elimizde bir pankart ile sokak sokak dolaşıp devrimci olmayı öğretir.

Hayat bize kırdığımız kalplerin bir gün bizi bulacağını, yanaklarımızda ki çukuru saklamayı, göz kapaklarımızı yalnızca uyku için kullanmayı öğretir.
  
Ağlayan çocuğu niye ağlıyor, diye sorgulamayı ;ağlayan adamı ise ayıplamayı, boş kalan avuç içlerini bahaneler ile doldurmayı öğretir.
 Hayat bize ıssız bir sokakta tek başına yürümeyi,kalabalık içinde yalnızlığı öğretir.
 Hayat bizi büyütürken sarıldığımız yanımızın hep çocuk kaldığını öğretir,öğrenirken yorulmayı ama kalkıp kaldığımız yerden devam etmeyi öğretir.
    Teşekkürler Hayat.'' 
                                       İ.G
 
                                                                                    
                    Not:  Kulağımda 'Fredic Chopin -Nocturne In C Sharp Mınor' çalıyordu.

Yorumlar

  1. Ufuk Şanlı10 Haziran 2020 11:24

    Şu ana kadar bolgunuzda yazdığınız en iyi yazı diyebilirim. Hayatın belirli bir matematiği olmadığını sürekli kendi şifrelerini değiştirdiğini ve ölene kadar çevreden yada bizzat başımıza gelen olaylardan dolayı öğrenmek zorunda olduğumuzu çok iyi anlatmış. Ek olarak şunu söyleyebilirim öğrenmemek durmakta bir seçenek ama bence işte o mutsuzluğa açılan en büyük kapı acılardan sevinçlerden heyecanlardan sıkıntılardan kısacası herşeyden öğrenerek hayattan tad almasıni bilenlere gelsin bu yazı :-)

    YanıtlaSil
  2. Evlerdenbiri.com10 Haziran 2020 23:24

    Yorumunuz için çok teşekkür ederim .
    Öğrenmenin durduğu yerde yeni bir şeyler başlayamaz daima bunu düşünürüm:)

    YanıtlaSil

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Mevsimlerin Adaşı

-
  Şimdi sen benim için beşinci mevsimsin … Ayazında kışın, yüzüme portakal bahçesinden  esipte  vuran küçük bir  tebessüm gibisin.. Kasıp kavuran güneşin çatında, bütün karanlık  zerafetin  altında,ayaklarıma  deyen  kum taneleri arasında,bedenime dokunan ay ışığı gibisin … Kiraz bahçeleri üzerimi kirletebilir bütün bir yorgunluğun ve yıpranmışlığın içinde sen benim  usulsuzca  belki de çırılçıplak altında dinlendiğim  vahada varlık gibisin … Dilim damağım kurumuş belki de yorgun düşerim birazdan , Sen şimdi dilime son damlası değen  şol  cennet ırmağında bir tane gibisin. Okudukça  kaf  dağında hissi geliyor değil mi ? Yokluğun içinde ki bir fanusta,süper kahramanların çalıştığı dünya sadece … Belki de  huzursuzlıkların  anlık bittiği bir dünya… Ya da koca bir yalnızlığın içinde ki , sokaktaki kedi kadar yalnız ve kimsesiz olduğum anda dahi… Ellerinle  derme çatma sonsuz olan bir huzurun içindeyim...
Devamı

REENKARNE MEMLEKET

-
                                           Biz hiç sevmedik ölmeyi, Bütün ruhumuz ile yarın yaşayacağımızı bilsek bile,   Bu fani bedeni toprağa hediye etmeyi… Habersiz aldı bizden sevdiklerimizi, Bilmediğimiz hiç sarılmadığımız kardeşlerimizi, Kimisi doğal afet dedi Kimisi ihmal. Hiç ölüm,ölü ile seviştiği için ağlar mı? O gece ölümün çığlığı ile kızılca kıyamet vardı. Ben bilirim ateş düştüğü yeri yakar, Ben bilirim şimdi yangın yeri bütün memleketim… Selam olsun betonda açan çiçeklere Hayat var diye çığlık atan nesillere, Hepsi şimdi nefes oldular başka mevsimlerde… Su yok. Nan yok. Bir biz varız prangalar ile birbirine bağlı, Bir biz varız bütünleşince sesimiz marş olan, feryat olan… Biz varız, bu güzelim memlekette doğmayan kardeşime, kızıma ...
Devamı

KARŞI KOLTUK

-
Nefes borumuzdan içeri aldığımız her milim rengarenk bilirim ama ölümün kaç rengi var bilmiyorum…   Her gidişte göz kapaklarındaki çöküş, ortadan ikiye ayrılmış yorgun ve bir o kadar da ruhunu kırık uçlarında yaşatan bir günde aklaşan saçlar, ojesiz ve çelimsiz tırnaklar. Küçük bir tebessüm ile bile sızlanan şakaklar… Kendini iyi hissettirecek her şeyden sıyrılış… Uzun süre böyle gidecek sanırım, bugünden önce gri sandığımız bütün bir hayat gri sandığımızdan daha da pembe… Patlamış ve sönmüş bir volkan gibi ya da gelgitli bir okyanusun karaya vurduğu tonlarca balık gibi bir zaman parçası. Var olmak istemediğimiz bütün zaman bizi daha da yaşatıyormuşçasına vücudumuzda ruhsuz bir kuruluk içimizde küçük kurtçuklar… Kızarmış göz bebekleri, ışığa dahi hassasiyeti düşmüş sanırım görmekte olmaktan bile yoksun. Her dakikasında gidişi hatırlatan kamaşan avuç içleri, bütün teni çekilircesine belki de kesmeyen bir bıçak ile derisi süzülürcesine hissiz ama bir o kadar acı dolu. ...
Devamı