ELLERİMİZ

-

 Sanırım yaşamanın ne kadar kıymetli olduğunu anladığımız bir sene daha bitti.

İçimizdeki havai fişek seslerini duyar gibiyim...

Hepimizin bu sene ile alıp veremediği o kadar çok şey var ki ?

Kendimizi geçtik, insanları geçtik.

Her sabah ekmeğe gittiğimiz otobüs durağını geçtik .

Artık kendi ellerimizle yan yana getirdiğimiz sayılar ile kavga eder olduk .

Kendi ellerimizle ne yaşadıysak ,  yaşadığımız yada yaşayamadığımız  başka şeyler üstüne atar olduk...

Ben bu sene daha az isyan etmeyi ve daha çok büyümeyi öğrendim.

Dünya da tek olan şeyin insan olmadığını miya ile birlikte daha çok öğrendim.

O kadar çok şey yaşarken aslında daha çok yaşamadığımı öğrendim.

Evet, 

Çok korktum, çok ağladım, isyan ettim.

En sonunda karanlıktan daha güçlü olduğumu öğrendim.

Ama attığım her küçük adımda nasıl daha  büyük kapıların açıldığını öğrendim.

Şimdi ardıma bakıyorum .

Gerçek sevgiyi, 

Ailemin en büyük servet olduğunu,

Aşkın daha çok fedakarlık ve emekten var olduğunu öğrendim.

Tabiki de hepimiz bu inci gibi dizilenleri biliyoruz.

Test ederek, sınanarak daha iyi öğrendim.


Daha çok yol var .

Korku en büyük tuzak.

Almak istediğini bildikten sonra sadece yürümeye basla.

Sinir ve kin en büyük düşmandır.

Ve sevgi,

Evlerin en güzelidir.

Kardeş en yakın yoldastır ve asla ardında kalmayacaktır.

Hayatında Alâ olanlar daima vardır.

Dostların bir elin beş parmağı bile değildir.

Sevgi en büyük evdir.

Kocaman masalar ve dolu sandalyeler en kıymetli hazinedir.

Parası olan kral değildir.

Parası olmayan da her zaman gariban değildir.

Sevmek ve sadakat en büyük servettir.

İçimizdeki çocuk ölürse kıyamet kopar.

Cinler yoktur, çin olmak icin yaşayan çok insan vardır.


Denenmemiş daha cok şey var ve denemek istedikçe her şey senin elinde.

Gitmek istediğim  kocaman bir dünya var.

Yaşamam gereken kocaman bir aşk var.

Biliyorum sevmek çözer her şeyi ,

Emek taşı deler .

Babamın kucağı annemin tübenti en huzurlu yerdir.

Kendi yastığın ve yatağın en temiz yerdir.

....

 Kısacası canım 2021 .

 Çok şey öğrendim senden gittiğin için değil getirdiklerin için teşekkür ederim .

 Daha güçlüyüz.

 2-0-2-2 

 Ellerimizle yazıyoruz.

 Ellerimizde yaşıyoruz.

Bu sene de ilk önce,

Ellerimizle kendinimizi kucaklayalım.

 Kendimize boyumuz kadar bir ayna alalım 

 Sabahları ilk kendimize bakalım sonra da kendimize sarılalım .

 Çünkü arda kalan yine o aynada gördüğümüz.

 Gece saat 12.30

 Şimdi kalkıyorum yanına uzandığım yalnızlığımdan.

 Bu yıl için yine söz veriyorum.

 Ruhum bedenimden daha hızlı ve daha güzel yaşayacak...

 Çünkü biliyorum,

 Acısı ile tatlısı ile çok şahane şey bu yaşamak. 

 Aynaya bakıyorum.

 Ben bu mavi gözlü küçük kızı çok seviyorum.


 Dünyaya not; kendimizi sevince güzelleşecek bütün mevsimler...

Kendimize tutununca aşılacak Çin Seddi.

Kendimize saygı duyunca, şahlanacak içimizdeki atlar.

Kendimize sarılınca dünya daha az kimsesiz kalacak.


                                                   30.12.2021

                                                    İ.G

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Mevsimlerin Adaşı

-
  Şimdi sen benim için beşinci mevsimsin … Ayazında kışın, yüzüme portakal bahçesinden  esipte  vuran küçük bir  tebessüm gibisin.. Kasıp kavuran güneşin çatında, bütün karanlık  zerafetin  altında,ayaklarıma  deyen  kum taneleri arasında,bedenime dokunan ay ışığı gibisin … Kiraz bahçeleri üzerimi kirletebilir bütün bir yorgunluğun ve yıpranmışlığın içinde sen benim  usulsuzca  belki de çırılçıplak altında dinlendiğim  vahada varlık gibisin … Dilim damağım kurumuş belki de yorgun düşerim birazdan , Sen şimdi dilime son damlası değen  şol  cennet ırmağında bir tane gibisin. Okudukça  kaf  dağında hissi geliyor değil mi ? Yokluğun içinde ki bir fanusta,süper kahramanların çalıştığı dünya sadece … Belki de  huzursuzlıkların  anlık bittiği bir dünya… Ya da koca bir yalnızlığın içinde ki , sokaktaki kedi kadar yalnız ve kimsesiz olduğum anda dahi… Ellerinle  derme çatma sonsuz olan bir huzurun içindeyim...
Devamı

REENKARNE MEMLEKET

-
                                           Biz hiç sevmedik ölmeyi, Bütün ruhumuz ile yarın yaşayacağımızı bilsek bile,   Bu fani bedeni toprağa hediye etmeyi… Habersiz aldı bizden sevdiklerimizi, Bilmediğimiz hiç sarılmadığımız kardeşlerimizi, Kimisi doğal afet dedi Kimisi ihmal. Hiç ölüm,ölü ile seviştiği için ağlar mı? O gece ölümün çığlığı ile kızılca kıyamet vardı. Ben bilirim ateş düştüğü yeri yakar, Ben bilirim şimdi yangın yeri bütün memleketim… Selam olsun betonda açan çiçeklere Hayat var diye çığlık atan nesillere, Hepsi şimdi nefes oldular başka mevsimlerde… Su yok. Nan yok. Bir biz varız prangalar ile birbirine bağlı, Bir biz varız bütünleşince sesimiz marş olan, feryat olan… Biz varız, bu güzelim memlekette doğmayan kardeşime, kızıma ...
Devamı

KARŞI KOLTUK

-
Nefes borumuzdan içeri aldığımız her milim rengarenk bilirim ama ölümün kaç rengi var bilmiyorum…   Her gidişte göz kapaklarındaki çöküş, ortadan ikiye ayrılmış yorgun ve bir o kadar da ruhunu kırık uçlarında yaşatan bir günde aklaşan saçlar, ojesiz ve çelimsiz tırnaklar. Küçük bir tebessüm ile bile sızlanan şakaklar… Kendini iyi hissettirecek her şeyden sıyrılış… Uzun süre böyle gidecek sanırım, bugünden önce gri sandığımız bütün bir hayat gri sandığımızdan daha da pembe… Patlamış ve sönmüş bir volkan gibi ya da gelgitli bir okyanusun karaya vurduğu tonlarca balık gibi bir zaman parçası. Var olmak istemediğimiz bütün zaman bizi daha da yaşatıyormuşçasına vücudumuzda ruhsuz bir kuruluk içimizde küçük kurtçuklar… Kızarmış göz bebekleri, ışığa dahi hassasiyeti düşmüş sanırım görmekte olmaktan bile yoksun. Her dakikasında gidişi hatırlatan kamaşan avuç içleri, bütün teni çekilircesine belki de kesmeyen bir bıçak ile derisi süzülürcesine hissiz ama bir o kadar acı dolu. ...
Devamı